1ο Γυμνάσιο Γέρακα

Η χρονομηχανή

Πριν από δύο χρόνια αποφασίσαμε να μετακομίσουμε σε μια άλλη περιοχή μακριά από εκεί που μέναμε μέχρι τότε, λόγω της καινούργιας δουλειάς που είχε η μαμά. Όλοι ήμασταν λίγο στεναχωρημένοι που θα φεύγαμε μακριά από τους φίλους μας ειδικά εγώ που είχα γνωρίσει απίστευτους φίλους. Αλλά τι να κάνουμε, αυτά έχει η ζωή.
Τώρα είμαστε στο νέο σπίτι μας. Μάλιστα εγώ έχω κάνει πολλές φιλίες. Η καλύτερή μου φίλη, η κολλητή μου, είναι η Κλάρα. Είναι πολύ όμορφη, φιλική και καλή μαθήτρια. Τώρα τελευταία τα πηγαίνουμε πολύ καλά. Έχουμε γίνει πολύ καλές φίλες. Σήμερα η δασκάλα μας είπε ότι αύριο θα πάμε μια εκδρομή και θα επισκεφτούμε το <<ΚΕΝΤΡΟ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΣ>>, εκεί που δουλεύουν οι επιστήμονες. Πάντα θέλαμε να πάμε μια τέτοια εκδρομή και για αυτό ήμασταν πολύ χαρούμενοι Η Κλάρα μου είπε ότι ο μπαμπάς της είναι επιστήμονας και δούλευε εκεί. Μου είπε επίσης ότι τον τελευταίο καιρό προσπαθούσε να φτιάξει μια μηχανή του χρόνου.
Ήρθε η μέρα τις εκδρομής και είμαι χαρούμενη που θα πάμε εκεί αλλά και γιατί δεν θα κάνουμε μάθημα! Πήγα στο σχολείο από νωρίς. Χτύπησε κουδούνι, είπαμε την προσευχή και φύγαμε!!!
Μετά από μια ώρα φτάσαμε επιτέλους στον προορισμό μας. Μόλις κατεβήκαμε είδαμε ένα τεράστιο κτίριο με στρογγυλή σκεπή. Ήτανε πολύ μοντέρνο. Μπήκαμε και μας υποδέχτηκαν με χαρά και θέρμη. Μας είπαν ότι θα δούμε και θα κάνουμε πειράματα φυσικής. Εγώ δεν ήθελα να κάνω πειράματα, μα ανυπομονούσα να δω την χρονομηχανή που μου έλεγε η Κλάρα. Άρχισαν να μας χωρίζουν σε μικρές ομάδες και εγώ διάλεξα την δικιά μου. Στην ομάδα ήταν ο Νικόλας, ο Μάνος και φυσικά η Κλάρα. Θα διάλεγα και τον Γιώργο αλλά έλειπε. Είπα στην Κλάρα να πάμε να δούμε την χρονομηχανή και συμφώνησε. Ήταν δυνατόν να αρνηθεί στην καλύτερη της φίλη; Όμως αναγκαστήκαμε να δούμε πρώτα από όλα τα πειράματα γιατί ήταν μέσα στο πρόγραμμα.
Μετά από πολύ ώρα τα παιδιά κουράστηκαν και οι δασκάλες πρότειναν να κάνουμε ένα σύντομο διάλειμμα. Τότε εμείς βρήκαμε την ευκαιρία να πάμε να δούμε την περιβόητη χρονομηχανή. Βέβαια δεν ήξερει τίποτα η τάξη ούτε η ομάδα μας για την χρονομηχανή, μόνο εγώ και η Κλάρα. Έτσι αποφασίσαμε να τους το πούμε. Δυστυχώς τα αγόρια δεν μας πίστεψα.Έλεγαν πως λέμε βλακείες και τέτοια και άρχισαν να γελάνε. Επειδή άρχιζαν να μας σπάνε τα νεύρα όπως συνήθως, η Κλάρα έπιασε τα αγόρια από τα χέρια και άρχιζε να περπατάει βιαστικά προς τον διάδρομο. Τότε την ακολούθησα και εγώ. Η διαδρομή ήταν περίπλοκη και ήταν εύκολο να χαθείς εκεί μέσα, σαν λαβύρινθος ένα πράγμα. Επιτέλους η Κλάρα σταμάτησε να περπατάει και άνοιξε μια διπλή μεγάλη πόρτα Όταν μπήκαμε μέσα αντικρίσαμε ένα ασημένιο μηχάνημα το οποίο είχε μια θέση και κάτι από πάνω που μάλλον το έβαζες στο κεφάλι σου. Μείναμε κατάπληκτοι, τα αγόρια με ανοιχτό το στόμα, άφωνοι, δεν πίστευαν στα μάτια τους.
- Καλά ρε τι είναι αυτό το πράγμα; είπε ο Μάνος και άρχισε να γελάει.
-Πω πω αυτή είναι η χρονομηχανή ρε βλάκα, είπε ο Νικόλας και την κοιτούσε με απορία.
Τότε μας υποδέχτηκε ο κος Κώστας ο μπαμπάς της Κλάρας. Ήτανε πολύ θετικός και φιλικός μαζί μας. Μας εξήγησε πως αυτή η χρονομηχανή μας ταξιδεύει στον χρόνο αλλά δεν την έχει δοκιμάσει ακόμα. Ήταν σε πειραματικό στάδιο. Τα αγόρια την παρατηρούσαν με μεγάλη περιέργεια και αγωνία να την δοκιμάσουν. Ο κ. Κώστας άρχισε να μας εξηγεί τα μέρη από τα οποία αποτελούνταν η χρονομηχανή.
-Πρώτον υπάρχει ένα κάθισμα.
-Δεύτερον υπάρχει το κρανίο, έτσι λέγεται. Αυτό το κρανίο το βάζεις στο κεφάλι σου και παίρνει τις μνήμες από τον παρελθόν σου και τις χρησιμοποιεί για να ταξιδέψεις στο μέλλον. -Τρίτον υπάρχει ο πίνακας ελέγχου από όπου ρυθμίζουμε την χρονόλογια στην οποία θέλουμε να ταξιδέψουμε.
-Τέλος το κόκκινο κουμπί έναρξης.
Αφού μας άφησε να την δούμε ανεβήκαμε έτσι για πλάκα. Δυστυχώς, όμως κατά λάθος ο Μάνος γλίστρησε και έπεσε πάνω στον πίνακα ελέγχου της μηχανής καθώς ήμασταν όλοι πάνω της. Με αποτέλεσμα να πατηθεί το κόκκινο κουμπί έναρξης. Ξαφνικά ένα φως έντονο έλαμψε μπροστά μας και δεν βλέπαμε τίποτα για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά η λάμψη έσβησε και βρεθήκαμε στο μέλλον, στο 3999...
Ήμασταν πάνω σε έναν ουρανοξύστη αλλά δεν έμοιαζε καθόλου με ουρανοξύστη. Είχε έναν μεγάλο κήπο με πολλά δέντρα και παγκάκια. Ήταν αδύνατον να κατεβούμε κάτω από εκεί, ήταν τόσο ψηλά! Αλλά ξαφνικά σταμάτησε ένα τρένο μπροστά μας. Δεν είχαμε επιλογή και ανεβήκαμε. Τα τρένα πέταγαν στον αέρα... Εμείς ήμασταν όλοι με ανοιχτό στόμα , δεν ξέραμε πως να φύγουμε από εκεί αλλά και δεν ήμασταν σίγουροι εάν θέλαμε να φύγουμε χωρίς να δούμε το μέλλον. Παρατήρησα ότι το τρένο δεν το οδηγούσε κανένας. Προφανώς ήταν αυτόματο.
Μόλις φτάσαμε στο έδαφος και κατεβήκαμε από το τρένο είδαμε ότι δεν υπήρχαν σπίτια παρά μόνο ουρανοξύστες που είχαν πάνω στην οροφή τους κήπους, πισίνες και τεράστιες οθόνες. Όλα διαφορετικά ήταν από την εποχή μας .Επειδή πεινούσαμε πολύ πήγαμε σε ένα εστιατόριο. Το εστιατόριο αυτό δεν είχε ανθρώπους μόνο μερικούς καταλόγους και τρία ρομπότ τα οποία παρασκεύαζαν τα φαγητά. Απίστευτο! Τότε πήραμε ένα σνάκ αφήνοντας τα δακτυλικά μας αποτυπώματα σε ένα μηχάνημα αντί για χρήματα. Σε λίγο θα νύχτωνε και ήμασταν πολύ κουρασμένοι. Μας σύστησαν να πάμε να ξεκουραστούμε στο διασημότερο ξενοδοχείο της πόλης. Ευτυχώς το βρήκαμε εύκολα. Εκεί όλες τις δουλειές τις έκαναν τα ρομπότ. Μας υποδέχτηκαν ευχάριστα και μας έδωσαν το δικό μας ρομπότ που το λέγανε XLR8. Εμείς αποφασίσαμε να του δώσουμε ένα πιο ανθρώπινο όνομα. Έτσι τον ονομάσαμε Tobor που ήταν το αντίστροφο του robot.Ήταν πολύ φιλικό μαζί μας και έτσι γίναμε πολύ καλοί φίλοι. Μπήκαμε μέσα στο δωμάτιό μας και ξαπλώσαμε ώσπου νύχτωσε και τότε είδαμε ότι το φεγγάρι είχε σπάσει , είχε γίνει κομματάκια.
- Γιατί το φεγγάρι είναι σπασμένο; ρώτησα εγώ.
Ο Tobor μας είπε πως πριν λίγα χρόνια έγινε μια έκρηξη στο φεγγάρι γιατί οι άνθρωποι έβαλαν βόμβες σε αυτό για να μην κατοικηθεί ποτέ από κανέναν. Μετά από λίγη ώρα μας πήρε ο ύπνος και αποκοιμηθήκαμε.
Ξαφνικά ενώ κοιμόμασταν βαθιά ακούστηκε έναν δυνατός θόρυβος, κάτι σαν σειρήνες και ξυπνήσαμε όλοι τρομαγμένοι. Αμέσως κοιτάξαμε έξω από το παράθυρο. Και το τι είδαμε τότε δεν περιγράφεται... Είδαμε κάτι σκάφη που από μέσα έβγαιναν πολλά ρομπότ. Ξαφνικά άρχιζαν να σκοτώνουν τους ανθρώπους βγάζοντας λέιζερ από τα μάτια τους και πυροβολώντας τους. Κατευθύνονταν στο ξενοδοχείο επειδή υπήρχαν πολύ άνθρωποι και ήταν το πιο διάσημο της πόλης και έλεγαν με δυνατή φωνή ότι δεν θα υπηρετούν τους ανθρώπους άλλο πια. Τρομοκρατηθήκαμε, τρέμαμε ολόκληροι δεν ξέραμε τι να κάνουμε.
-Γιατί το κάνουν αυτό, ρώτησε η Κλάρα.
-Τα ρομπότ θέλουν να πάρουν εκδίκηση για όλα αυτά που οι άνθρωποι τα αναγκάζουν να κάνουν, μας εξήγησε ο Tobor.
-Τότε γιατί εσύ δεν είσαι και μαζί τους; είπε ο Νικόλας.
-Χάρη στους ανθρώπους δημιουργηθήκαμε και μας έφτιαξαν για να τους υπηρετούμε απάντησε οTobor.
Εν τω μεταξύ τα πράγματα εκεί έξω χειροτέρευαν και ήταν αδύνατον οι άνθρωποι να νικήσουν. Αλλά έπρεπε να κάνουμε κάτι αλλιώς θα μας σκότωναν όλους. Έτσι αποφασίσαμε να δράσουμε.
-Λοιπόν παιδιά έχω μια ιδέα, ας κατεβούμε στο υπόγειο όπου υπάρχουν κάποια παλιά οχήματα σαν τάνκς, είπε ο Tobor.
Πήραμε θάρρος και κατεβήκαμε. Ρωτήσαμε τον Tobor από που παίρνουν ενέργεια τα ρομπότ και πως λειτουργούν. Μας απάντησε ότι παίρνουν ενέργεια από μία κεντρική ενεργειακή πηγή ελέγχου. Μας έδειξε που βρίσκεται και είδαμε ένα πολυώροφο άσπρο κτίριο. Τότε εγώ σκέφτηκα να χωριστούμε σε δύο ομάδες. Η Κλάρα και ο Μάνος θα μπούνε στα τανκς και να πυροβολήσουν όσα ρομπότ μπορούν, φορώντας κάτι ειδικά γυαλιά ώστε να μην μπορεί να περνά λέιζερ στα μάτια τους. Στο μεταξύ εγώ, ο Νικόλας και ο Tobor θα πάμε στον πύργο ελέγχου και θα προσπαθήσουμε να τον διαλύσουμε ώστε να ακινητοποιήσουμε τα ρομπότ.
Τα παιδιά συμφώνησαν αλλά τότε σκεφτήκαμε τον Tobor και πώς θα ακινητοποιούνταν και εκείνος όπως τα άλλα ρομπότ. Ο Tobor είπε ότι προτιμούσε να σωθούν εκατομμύρια ζωές παρά μόνο η δικιά του. Εμείς στενοχωρηθήκαμε πάρα πολύ πού θα χάναμε έναν φίλο μας αλλά ο Τobor είχε πάρει την απόφασή του.
Η ομάδα μου και εγώ ανεβήκαμε σε κάποια flyboards ώστε να φτάσουμε εγκαίρως στον πύργο ελέγχου. Δυστυχώς όμως τη πόρτα από όπου θα μπαίναμε την φύλαγαν δύο ρομπότ. Αλλά ο Τobor τους χτύπησε με λέιζερ και τους παρέλυσε. Έτσι περάσαμε μέσα, ανεβήκαμε αρκετά σκαλιά ώσπου φτάσαμε στο σύστημα ελέγχου. Τότε αρχίσαμε να πυροβολούμε και να καταστρέφουμε όλο το σύστημα. Στο μεταξύ η άλλη ομάδα είχε εξουδετερώσει ένα μεγάλο ποσοστό των ρομπότ αλλά τους τελείωναν τα πυρομαχικά.
Τα ρομπότ είχαν σχεδόν φτάσει στο ξενοδοχείο. Εκείνη την ώρα όμως το σύστημα ελέγχου σταμάτησε να λειτουργεί με αποτέλεσμα να ακινητοποιηθούν όλα τα ρομπότ την στιγμή που έμπαιναν στο ξενοδοχείο. Εμείς τότε καταλάβαμε ότι είχε φτάσει και το τέλος του Τobor... Ο καλός μας φίλος δεν λειτουργούσε πια. Γυρίσαμε τότε στεναχωρημένοι πίσω στους άλλους.
Ευτυχώς ήμασταν όλοι καλά εκτός από τον φίλο μας τον Tobor. Από τη μία μεριά λυπόμασταν που δεν θα τον ξαναδούμε αλλά από την άλλη χαιρόμασταν που ήμασταν ζωντανοί και που είχαμε σώσει την πόλη.
Ενώ όμως ακούγαμε χειροκροτήματα και ευχαριστίες από παντού, εμφανίστηκε αναπάντεχα μπροστά μας ο μπαμπάς της Κλάρας και ξαφνιαστήκαμε όλοι μας. Όπως μας εξήγησε αργότερα, είχε ταξιδέψει κι αυτός με τη χρονομηχανή, σε μια προσπάθεια να μας εντοπίσει στο μέλλον και να μας ξαναφέρει πίσω στο παρόν.

Τότε τρέξαμε προς το μέρος του και του είπαμε ότι θέλουμε να γυρίσουμε πίσω γρήγορα αλλά να πάρουμε μαζί μας και τον Tobor. Ο κος Κώστας δέχτηκε και χαμογελώντας πάτησε ένα κουμπί και μεταφερθήκαμε πίσω στο παρόν...
Αμέσως μόλις γυρίσαμε ζητήσαμε από τον κ. Κώστα να προσπαθήσει να γιατρέψει τον Τobor. Του έκανε κάποιες γρήγορες μετατροπές – δεν καταλάβαμε και πολλά-, πρόσθεσε κάποιες μπαταρίες ώστε να λειτουργεί με αυτές και έτσι έγινε καλά και χαρήκαμε όλοι πολύ.
Δεν την γλυτώσαμε πάντως. Καθίσαμε και διηγηθήκαμε την όλη την ιστορία αναλυτικά στον κ. Κώστα. Αποφασίσαμε να αφήσουμε τον Tobor στο επιστημονικό κέντρο αλλά του υποσχεθήκαμε ότι θα ερχόμαστε και θα τον βλέπουμε κάθε Σαββατοκύριακο. Κάτι άλλο που αποφασίσαμε ήταν να κρατήσουμε μυστική αυτή την ιστορία.
Τέλος επιστρέψαμε πάλι στην τάξη μας όπου όλοι είχαν ανησυχήσει και μας ρωτούσαν που είχαμε εξαφανιστεί.
Και όλα αυτά γιατί ό Μάνος γλίστρησε και πάτησε ένα κουμπί!!!

Μπαρρι Ζένια