1ο Γυμνάσιο Γέρακα

Μια ζωή στα θρανία

Τα πόδια της παίζουν νευρικά ενώ ζωγραφίζει με το μισοφαγωμένο μολύβι της το θρανίο. Αναστενάζει. Με μια γρήγορη ματιά κοιτάζει το ρολόι της: παρά είκοσι. Τι στο καλό; Δε θα έρθει η καθηγήτρια; Όχι πως αν έρθει θα γίνει μάθημα απλά αυτή τη Παρασκευή –πρώτη φορά στα χρονικά– έχει κάνει την άσκηση. Αλλά και στην χημεία τι κατάλαβε; Έπιασε σήμερα όλους τους καθηγητές να μην ελέγξουν ασκήσεις, μονάχα να βγάλουν ένα μελοδραματικό λόγο, με κάτι βουρκωμένα μάτια και αμπελοφιλοσοφίες που τις σερβίρουν σαν αποχαιρετιστήριο. «Τέλος τα χρόνια της αθωότητας» λένε. Από εδώ και στο εξής, πρέπει τάχα να πάρουν σημαντικές αποφάσεις στην ζωή τους: κατεύθυνση, σχολή, δουλειά, σύντροφο, οικογένεια… και η λίστα συνεχίζεται. «Ναι πάρε εσύ έναν δεκαπεντάχρονο μαντράχαλο που ενδιαφέρεται μόνο για μπάλα και το χαμηλοκάβαλο τζινάκι της μπροστινής και μίλα του για υπευθυνότητα και τον ρόλο του στην κοινωνία. Σα να μιλάς σε πέτρα για τη Θεωρία της Σχετικότητας και την διπλή φύση του φωτονίου.» σκέφτεται. Τότε όμως, λένε, θα έχουν την ωριμότητα να διαλέξουν. Μια φορά πέρασε εκείνη από το Λύκειο και όλοι τα ίδια μυαλά έχουνε. Ολόκληροι άντρες και γυναίκες να παιδιαρίζουν. Γελά ειρωνικά. Λες και οι άλλοι με σοφία διαλέγουν κατευθύνσεις. Ακούνε τους γονείς τους που εκείνοι… ξέρουν καλύτερα. ‘Αρχιτέκτονας, γιατρός, δικηγόρος’. Τα τρία σημαντικότερα επαγγέλματα της υφηλίου, τα μυστικά για μια επιτυχημένη ζωή. Και ξαφνικά γέμισε η χώρα σπίτια, ασθενής και κακομοίρηδες που προσπαθούν να βρουν το δίκιο τους μέσα σ’ αυτήν την άδικη κοινωνία. Μπούχτισαν όμως κι από αυτούς. Δεν τους θέλουν πια. Πάει λοιπόν ο γιατρός. Τώρα δουλεύει σε κανένα σούπερ-μάρκετ να ταΐσει την οικογένειά του. Οπότε σχολές για ένα ‘επιτυχημένο μέλλον’ μηδέν προς το παρόν.
«Τι ώρα είναι;» ακούγεται μια φωνή. Σηκώνει το κεφάλι της και βλέπει δυο καστανές χάντρες να την κοιτάζουν. Μεθυσμένοι από τα δυο του μάτια απαντά σαστισμένη: «Παρά… δέκα». Εκείνος κάνει μια γκριμάτσα και απομακρύνεται. Αμέσως νιώθει την καρδιά της να χτυπά δυνατά. Προσπαθεί να συνέλθει. Αλλά και αν ηρεμήσει τι θα γίνει; Πάλι σχέδια θα κάνει για να την προσέξει λιγάκι. Κάνει πολλά σχέδια για εκείνον. Κι όμως, κάθε φορά κάτι της ξεφεύγει, όπως μια αντίζηλος ορκισμένη να φέρει τα πάνω κάτω.
Και για το μέλλον το ίδιο φοβάται. Πως κάνει σχέδια αλλά πάλι κάποιο κομμάτι της λείπει. Η εμπειρία, η ωριμότητα ή εκείνο το μεράκι που σ’ αλλάζει. Έχει παρατηρήσει και τους μεγάλους. Ούτε εκείνοι έχουν αυτό το ‘μεράκι’. Μια φορά πήγε να πληρώσει τον λογαριασμό του νερού κι η υπάλληλος μόνο που δεν την σκότωσε καθώς τόλμησε να πληρώσει εκείνον τον μοιραίο λογαριασμό. Αλήθεια, αυτή τι επάγγελμα θα κάνει; Γιατρός; Φοβάται το αίμα. Δικηγόρος; Με τίποτα! Πάλι την ζωή της θα την περάσει διαβάζοντας. Καθηγήτρια και να γυρίσει πίσω στα θρανία; Ούτε με σφαίρες! Θέλει να ξεφύγει απ’ αυτά όσο το δυνατόν συντομότερα. Όντως, γιατί οι μεγάλοι λένε πως τα μαθητικά χρόνια τους λείπουν περισσότερο;
Με αινιγματικό ύφος κοιτά το θρανίο της. Μήπως τελικά έχει παρεξηγήσει τη ζωή; Μήπως είναι η ζωή ένα θρανίο; Και τα προβλήματά της; Καθηγητές, που δε σε διδάσκουν αρχαία ή μαθηματικά, άλλα πιο δύσκολα μαθήματα που δεν τα καταλαβαίνουν πολλοί και γι αυτό αδυνατούν να περάσουν την τάξη. Τι μαθήματα όμως; Μια λάμψη φώτισε το πρόσωπό της. «Έρωτα. Ναι έρωτα. Πώς να ερωτεύεσαι την κάθε μέρα ξεχωριστά και τους ανθρώπους που μένουν ή φεύγουν διαλύοντας ή χτίζοντας κάτι καινούριο; Πώς να ερωτεύεσαι εκείνα τα βράδια που ξενυχτάς διαβάζοντας ή εκείνους τους καθηγητές που μανιωδώς ψάχνουν να σου κόψουν μονάδες και αντί για ένα ολοστρόγγυλο δεκαπέντε παίρνεις ένα άδειο δεκατεσσεράμισυ, να τραβάς τα μαλλιά σου. Πώς να ερωτευτείς τη σχολή που ίσα-ίσα θα περάσεις και τους άλλους καθηγητές που σε κόβουν με τέσσερα αντί να σου βάλουν ένα ωραιότατο πεντάρι να ησυχάσεις; Πώς να ερωτεύεσαι το ευλογημένο κλάμα του μωρού από δίπλα ή την γειτόνισσα μου ακούει συμφωνική μέταλ στη διαπασών;» Μα γιατί τόσο έρωτας; Γιατί αυτός είναι που σε γεμίζει. Της αρέσει το καινούριο της σχέδιο. Μήπως της λείπει κάτι; Ναι λογική, μα δεν την νοιάζει. Στο κάτω- κάτω, λογική στον έρωτα δε χωράει.
Χτυπά το κουδούνι. Καθηγήτρια πουθενά. Δεν πειράζει. Στην τελική η ζωή της κρύβει άλλες τόσες.

Μαυρονάνου Μελίνα