Ένα κομμάτι μάρμαρο

Γεννήθηκε η ψυχή μου απ’ ένα κομμάτι βράχο,
απ’ ένα πεσμένο σύννεφο, κάποιων θεών το βάθρο,
απ’ ένα κομμάτι μάρμαρο που στέκει στους αιώνες,
φορώντας της τέχνης τους αθάνατους χιτώνες.

Γενιές αμέτρητες για κείνο χύσαν αίμα,
με τη λευτεριά υμνήθηκαν μαζί, γίνανε ένα.
Ψυχές αμέτρητες, με δέος στέκονται μπροστά του
μικρός ο κόσμος, μικρή η Γη, μεγάλη η αρχοντιά του.

Για ένα κομμάτι μάρμαρο μύριες ωδές γραμμένες
Που για θνητούς προορίζονταν μα στην αθανασία μένουν.
Κι οι μούσες που αιώνες διαφεντεύουν
ύμνοι, για μορφές στο χώμα κοιμισμένες.

Κι αν χαθώ μες τη ζωή κι εκείνο λησμονήσω,
κι αν του Άδη το χρυσό νόμισμα στη γλώσσα μου κρατήσω,
κι αν ποτέ το σώμα μου με ξένο χώμα σμίξει,
το μάρμαρο αυτό ασφαλή θα με σφραγίσει.

Μαυρονάνου Μελίνα